Bokrijk maar dan anders

Andalucia

Wat geweldig is aan hier wonen en mensen kennen, is dat je volledig buiten het toeristische circuit valt. Dat wil natuurlijk ook zeggen dat ik de meest voor de hand liggende dingen die je als toerist doet, niet ken. Ik spits mijn oren en ga af op wat de locals zeggen. Zoals Paola die me vertelde om zeker langs Baelo Claudia te gaan, één van de oudste Romeinse nederzettingen in Europa. Het feit dat die site pal naast de zee ligt en dus ook pal naast het strand, leek me de perfecte combinatie. Dat strand heeft de klinkende naam Bolonia en is bovendien de lievelingsplek hier aan de kust van Nika.
Ik dus op daguitstap, samen met Annemie die hier een weekje op vakantie is.

IMG_1423.JPG

En kijk, deze foto zegt dat we op een bekende plaats zijn toegekomen. In en uit deze bussen stappen voornamelijk grijze en kalende kopjes. Maar enkele minuten later komen er nog een paar van deze bus-insecten aan en daar stromen zeer jeugdige lijfjes uit, al dan niet in uniform. Zoals wij naar Bokrijk gingen met school, zullen ze hier naar Baelo Claudio gaan, vermoeden we. Met natuurlijk als extra dat de lunch voor hen een picnic is op het strand!

Het is inderdaad de moeite. Beeld je in: een mooi houten wandelpad, niet te warm, niet te koud, een briesje, zicht op zee en overal waar je kijkt fenomenale oudheid die met wat fantasie makkelijk tot leven gebracht wordt. Een aquaduct dat vers water uit de bergen naar de stad brengt. Een amfitheater, de voorloper van het Sportpaleis, aangelegd in dat deel van de stad dat van nature een soort kom is. De ingang heeft prachtige bogen gemaakt uit een stuk of tien dikke betonblokken, die wonderlijk stand houden. We beelden ons in dat we deel van het orkest zijn en nemen ook nog even een foto van een koppel met lichtjes verveeld dochtertje. Dat dit stadje vooral rijk geworden is door het zouten van vis, zien we aan de grote stenen baden die nu leeg liggen te blinken in de zon. Wat moet het hier heet geweest zijn, en hard werken, en zweten. En dan al dat zout aan je handen en de wind in je gezicht. Ruw volk.

De Grote Markt, met winkels en raadhuis en basiliek, wordt gedomineerd door drie tempels: Minerva, Jupiter en Juno staan sterk naast elkaar en kijken uit over het dorp en de zee. Voor deze drie tempels (of beter gezegd: hun stenen-overblijfsels) staat een groot stenen altaar. Het trekt onze aandacht. We blijven er een poos bij staan, negeren het gejoel van de schoolgroepen en ik voel zo’n rijkdom en overvloed door mij heen stromen. Al die mensen die hier hebben gestaan en gebeden, waar geloofden zij in? Hoe zagen zij de wereld? Wat was de betekenis van Jupiter voor hen, of van Juno? En dan bedoel ik niet alleen wat je nu in geschiedenisboeken kan lezen, maar die individuele priesters of dorpelingen hier? En ik voel weerom krachtige energie, een sterke groep mensen die hier gewoond hebben.

Tussen al dat ouds, groeit er natuurlijk ook veel nieuws, en dat vonden wij bijna even boeiend. De variatie aan bloemen en kleuren is echt overweldigend. Je kent dat wel, zo’n veld waarin je steeds weer een nieuw bloemetje ontdekt, nadat je dacht ze allemaal gezien te hebben.

Deze site deed me meermaals denken aan Volubilis, de Romeinse nederzetting in het Noorden van Marokko, erkend als World Heritage door Unesco. In maart verbleef ik enkele dagen in het bijzondere dorp Moulay Idriss en deze site lag op enkele kilometers buiten het dorp. Alleen zonder het geleide wandelpad en zicht op zee, maar met eenzelfde sfeer van oudheid en rijkdom. Daar waren zelfs nog een heel aantal originele mozaïeken bewaard gebleven. Dus, liefhebbers van ruïnes, jullie weten nu waar naartoe.

 

Mijn eerste Feria

Andalucia

IMG_1214Mijn eerste feria is een feit.
Leuk woord hé, feria.
Het zegt helemaal wat het is: een feestje. De plaatselijke kermis eigenlijk. In heel Andalusia heeft elk respectabel dorp haar eigen feria. Tijdens de lenteperiode feesten de inwoners een paar dagen aan een stuk. Herkenbaar eigenlijk. Denk aan: Pulderbos Kermis (tenminste voor zij die dit kennen). Maar dan de grote broer. Of beter: denk aan de Sinksenfoor, maar dan lokaler en dus in verhouding groter.
Een deel is kermis. Met de zotste attracties eerst en natuurlijk ook de ouderwetse botsauto’s.
Een ander deel is eten en drinken. Een heleboel mooie tenten staan opgesteld (casetas), broederlijk naast elkaar, maar wel allemaal hun eigen naam, hun eigen muziek en dus ook hun eigen klanten. En tussendoor de hotdogkramen, churros en nog van dat.

IMG_1208
Een ander deel is de programmatie in de plaatselijke feestzaal. Toen ik toekwam maakten ze zich klaar voor de Flamenco-optredens van de plaatselijke school. Denk aan: witte plastic stoelen, optredens die te laat beginnen, heel zenuwachtige danseressen en dansers, de juf die probeert iedereen op zijn plaats te krijgen, een bar aan de zijkant van de zaal. Denk aan veel mama’s en papa’s in de zaal met nog een heleboel familie erbij die om ter luidst applaudisseren voor hun ster op het podium en gaan rechtstaan om het op film te vereeuwigen waardoor de mensen die achter hen zitten niks meer kunnen zien. Geweldig om alles in de gaten te kunnen houden. Er zijn meisjes bij die met hun armen geen blijf weten, duidelijk in de groei en dan zijn er naturals die hun hele power in de dans gooien. Alle leeftijden passeren en af en toe is er ook een jongen bij. Het is super ontspannend om naar te kijken, om daar als vreemde eend in de bijt te mogen proeven van de sfeer, die uiteindelijk niet veel anders is dan bij ons in de plaatselijke parochiezaal.

IMG_1210
En tot slot heb je op een feria dat waar het allemaal mee gestart is: de prijskampen voor de paarden en de koeien. Ik heb de prijsbeesten enkel van op afstand in hun stallen kunnen zien, maar gedurende de dag worden ze geshowd en vallen ze mogelijks in de prijzen. Indrukwekkend.

Ik had afgesproken in de tent met de naam: de vrienden van de Sahara – in het Spaans uiteraard. Hoe geweldig is dat, vrienden te ontmoeten die ik tijdens een reis naar de Sahara leerde kennen, in caseta de los Saharauis in Vejer de la Frontera, tijdens mijn eerste feria. Als klap op de vuurpijl begon het na een half uurtje te regenen (eindelijk, de natuur snakte al een tijdje naar water) en viel even later ook de elektriciteit uit. Gedaan met botsauto’s en andere pret-attracties. Gedaan met verlichting. Goh. Het gaf meteen een groot wij-gevoel: iedereen samen in de tenten, hier en daar zaklampen die aanfloepten, een soort van spannend. En tijd voor mij om op te stappen, in de regen en in het donker mijn wagen terug te vinden en weer naar mijn droge, rustige woonst te rijden.

Mijn oren zoemen nog na van al het lawaai, alsof ik een nachtje op stap ben geweest en te dicht bij de boxen heb gestaan. De feria…denk dus aan: de Sinksenfoor maar dan met Spaanse passie. En morgen is het op de feria ‘dia de la mujer’, dag van de vrouw. Dan krijgt elke vrouw een bloem en een gratis maaltijd. En daarvoor kleden ze zich op hun ‘aller-flamenco-st’, dat belooft!

IMG_1221

Gezocht: fijne huurder(s)

Andalucia

Ok. Dan ga je naar Spanje en dan staat je huis een hele tijd leeg.
Dat is geen goed idee.

Ik voelde al na de kleine drie weken Marokko dat mijn huis misnoegd was. Beetje ontheemd. Beetje lastig omwille van de leegstand. Dat was vreemd thuiskomen, alsof we elkaar opnieuw leerden kennen. Ondanks de hele goede zorgen  van vriendin Lien – die een treurend mini-plantje in no time omtovert in een stevige, bloeiende kamerplant.
De hoeken van de kamer gedroegen zich iets of wat houterig, de deuren zwaaiden minder sierlijk open. Na een tijdje kwam er gelukkig weer meer leven in. De boeken op de planken konden hun ruggen weer ontspannen.  Zelfs het water in de douche werd zachter. Misschien had het ook te maken met de heerlijke geuren die opstegen van de zepen, oliën en kruiden die ik had gekocht in Marokko – maar dat is een ander verhaal.

Dus nee, het huis voor weken alleen achterlaten, geen goed idee.

Ik wilde het niet ‘zomaar’ verhuren, maar wilde mijn huis openstellen voor mensen die er ook echt blij mee zouden zijn, zoals ik zelf blij ben met mijn plekje. Ik geef hier workshops en individuele reiki-behandelingen en mijn huis is er echt onderdeel van. Gasten reageren vaak heel positief op mijn huis en de sfeer. Die spirit wilde ik wel in ere houden.
Ik word gastvrij ontvangen in Spanje, en in die cirkel van schenken en ontvangen wilde ik graag huurder(s) vinden die openstaan voor de sfeer van de plek.

Een advertentie maken over je eigen huis is een oefening die ik iedereen aanbeveel. Je begint de dingen vanuit ander perspectief te zien en nog meer waardering te voelen voor je appartement. Zo ging dat toch bij mij. Plots ontdekte ik dat het in al die jaren echt op mijn maat gegroeid is. Dat het licht en verwelkomend is, dat er luxe op mensenmaat is, dat de ruimtes goed benut zijn.

Ik zwierde de advertentie op Facebook en stuurde ze via mail naar een honderdtal contactpersonen.
Op dinsdag 28 maart was dat.
Op dinsdag 4 april was het verhuurd aan Kristof en Jens.
Dankzij het delen op Facebook.
Wat een vlotte rit!

IMG_0924

“Geluk heeft geen groot huis nodig om in te wonen,
maar wel een deur om binnen te gaan.”

Olé, naar Spanje!

Andalucia

IMG_0652

Ik vlieg naar Jerez de la Frontera op zondag 23 april, met een enkel ticket.

Wat ga jij daar doen? Hoe lang ga je daar blijven?

Euh….
Voorlopig meer vragen dan antwoorden. Soms vergis ik me immers en denk ik dat ik iets over mijn toekomst kan zeggen. Dan probeer ik op die vragen te antwoorden. En dan voel ik meteen hoe ontoereikend elke poging is. Ik kan immers op elk antwoord een aantal variaties bedenken. Elk plannetje dat ik maak in mijn hoofd kan door een eenvoudige gebeurtenis 90° draaien, of zelfs 180°.
Ik hou het liever open.

Hoe komt het dan dat je naar Spanje trekt?

Aha, daar kan ik wel wat over vertellen. Dat is namelijk gebeurd in Marokko.
Let op, ook over het verleden denk ik dat ik iets kan zeggen. Hoewel dat minstens even onzeker en gekleurd is. Lees het maar als mijn verhaal. Het verhaal van iemand die houdt van magie in haar leven. Die graag (stippel)lijnen trekt en verbindingen maakt. Maar waar is de start van een lijn? Waar kan je zeggen dat er iets begonnen is? Iets dat wellicht al lang in het duister aan het kiemen is en groeien voordat het zijn kopje opsteekt.

Omdat het handig is om een begin te hebben, start ik op een doordeweekse avond in februari 2016. Zo’n avond waarop ik aan het spelen ben op het internet, veel vensters staan open, ik klik van de ene pagina naar de andere en er gaan weer nieuwe werelden open. Heerlijk vind ik dat.
Op de site van de International School of Storytelling zie ik een workshop over de verhalen van de aarde. Dat trekt mijn aandacht. Ik klik door naar de site van Karmit, de lesgeefster zelf en kom uit op een woestijnreis, luisteren naar de verhalen van de Sahara. ‘Ja’ zegt alles in mij. Daar wil ik zijn. Deze vrouw wil ik ontmoeten.
De reis vertrekt een week later – te snel om alles geregeld te krijgen. Maar het zit in mijn hoofd opgeslagen voor volgend jaar, dan ben ik er bij!

En zo gaat het. Op 19 februari 2017 vertrek ik naar Marrakech om er twee dagen later aan te sluiten bij een kleine, Spaanssprekende groep. Via mail had Karmit enkele keren gecheckt of het echt geen probleem was dat deze reis in het Spaans zou zijn. Ik heb er alle vertrouwen in dat het wel zal lukken, met twee jaar avondschool zal ik wel een eind komen. En ik weet: hier wil ik bij zijn. Alsof ik gewoon iets volg dat al langer beslist is. (inderdaad, vorig jaar aan de computer was die keuze al gemaakt :-))

Vanaf avond één klikt de groep in elkaar. We gaan uit eten op Spaanse wijze. Dus niet elk zijn of haar eigen gerechtje, maar een paar gerechten voor de hele groep en delen maar. Gezellig. Zo zal het de rest van de reis gaan. Deze reis waarin we zowel innerlijk als uiterlijk elke dag een stap dichter bij de stilte komen – de woestijn. Doorheen het besneeuwde Atlasgebergte, met hagel en mist, langs de Kasbah El Caid in Tamnougalt, naar Café Tissardmine. Regen, een zandstorm, een dubbel regenboog, de natuurelementen versterkten het effect van dit magische land. (Ik had deze blog al moeten starten voor mijn Marokko reis :-))
Persoonlijke verhalen, bijzondere ervaringen en mooie ontmoetingen maken de groep nog hechter. Naar het einde toe komen de uitnodigingen. ‘Als je naar Sevilla komt, laat ik je de stad zien, ze is fantastisch.’ ‘Ik heb ook een kamer vrij voor jou, ik woon in een klein dorpje, je bent steeds welkom.’ ‘Mijn huis staat aan zee, het is energiezuinig, met veel glas en hout, er is plaats voor jou.’ De groep verwacht mij gewoon. Ik voel dat een ‘nee’ er niet in zit.
Andalusia heeft mij echter nooit erg getrokken, maar als dan Karmit vertelt dat ze enkele maanden in Engeland gaat lesgeven en dat haar huis vrij is en dat ik daar ook welkom ben, dan is er iets beginnen dagen, beginnen kriebelen.
Ik denk dat het een nieuwe ‘ja’ was, zoals die avond aan de computer.
Een ja op iets ouds. Een oud verlangen om eens een langere tijd in het buitenland te gaan wonen. Om kleine wortels te krijgen op een plekje waar alles nieuw is. Om daar te ervaren wie ik ben. Hoe doe je dat, wat doe je dan, welke dagelijkse ritueeltjes groeien daar, welke mensen ontmoet je, kan je het gezellig maken met jezelf?
Dat oude verlangen krijgt nu een rode loper aangeboden: kom maar, doe maar, alles steunt jou.

Dus ik ga voor onbepaalde tijd in het huis van Karmit wonen, vlakbij Vejer de la Frontera. En niet eens zo ver van Marokko 🙂
Over dat avontuur gaat deze blog. En ook over mijn voorbereidingen, mijn vragen, mijn angsten, mijn dromen en al de magie die overal doorheen geweven zit.
Met mijn Menna-bril leer ik die steeds beter zien.

Om deze ‘pilotpost’ af te sluiten, een mooie quote van Mooji voor jullie:
“Your mantra is thank you.
Don’t explain, don’t complain keep saying thank you.
Say thank you to existence.”