Is Menna Arabisch?

Uncategorized

Na drie jaar was het tijd om Marokko nog eens te bezoeken. Dat land dat in 2017 zoveel indruk op mij heeft nagelaten. De ontmoetingen die er toen voor zorgden dat ik voor twee maanden in het Zuiden van Spanje belandde. De warme mensen, het lekkere eten, het helende zand van de woestijn.
Ik boekte opnieuw een reis begeleid door Karmit Evenzur (Earth Speaks), naar Sefrou ditmaal om de “Poetics of crafts’ te onderzoeken.

vanuit de lucht

Vertrekken kan soms lastig zijn… Een oorinfectie en sinusitis maakten het erg onwaarschijnlijk dat ik een aangename vlucht zou hebben. Mijn trommelvlies werd plots een onderwerp van gesprek. Neem daarbij nog de storm Ciara die op het moment van mijn vlucht aan haar hoogtepunt zou beginnen. Hierdoor werden heel wat vluchten geannuleerd en ik kwam na een dag aarzelen eindelijk tot het besluit om mijn vlucht te wijzigen. De eerste dag van de workshop zou ik missen, maar mijn open neus en oren zouden wel klaar zijn voor een aangenamere landing.

Uitstel was in dit geval dus geen afstel. Niet op zondag maar op woensdag was ik in Eindhoven luchthaven om de vlucht naar Fez te nemen. Naast me in het vliegtuig zat een Marokkaanse vrouw die in het noorden van Nederland woont. Haar paar woorden Nederlandse taal maakten het gesprek niet uitgebreid, maar ze kwam wel te weten dat ik geen kinderen had waarop meteen het woord ‘vrijheid’ uit haar mond kwam. Niet moeten wassen en koken, zo hard werken de hele tijd, dat leek haar een zeer goede optie. Zij had een zoon en een dochter en blijkbaar had ze dat een hele klus gevonden om die groot te brengen tot nu ze in hun twintiger jaren geraakt waren. En als ze dan vernam dat mijn man in België was gebleven, weet ik niet goed wat ze daarvan dacht. Nog meer vrijheid?  We spraken ook over onze beider moeders, die van haar al over de tachtig, de mijne dit jaar zeventig. Familie, daar heb je het dan over. Het was een fijne eerste ontmoeting, daar hoog in de lucht. We wisselden een stukje chocolade, een beetje fruit. En nee, geen tweede snoepje, ze had diabetes.

vlieghaven fez

Fez is een mooie, kleine luchthaven. Ik ben blij dat ik vanuit het vliegtuigraampje nog een foto nam van het gebouw, want van zodra ik op het tarmac dichterbij kwam, zag ik een groot verbodsbord om te fotograferen. De warmte heette ons welkom, de zon deed deugd op mijn rug terwijl ik zo traag mogelijk naar de ingang wandelde. Mijn oren hadden de vlucht overleefd, de buis van Eustachius die vol vocht zat, had een dag van tevoren beslist om te beginnen klaren, het plop-geluid was een grote opluchting 🙂

Bij de ingang van het luchthavengebouw kregen we een formulier dat we moesten invullen: hadden we recent contact gehad met iemand van China? Waren we ziek geweest? Op welke stoel in het vliegtuig hadden we gezeten en waar gingen we naartoe? Het Coronavirus wordt wereldwijd goed opgevolgd. Paspoort controle in Marokko geeft me lichte kriebels, het ziet er allemaal zo officieel uit en het duurt zo lang, je weet niet goed wat ze doen en waar ze eigenlijk naar zoeken. Maar kijk, daar kwam dan toch de verlossende stempel en ik mocht gaan. Of nee, nog niet helemaal, want ik moest nog eens een tweede keer mijn paspoort tonen. En weer zo lang kijken en bladeren. Tot de man vroeg of ik Arabisch was, want mijn tweede naam, Menna (waarnaar deze blog is vernoemd), zei hij, was een gekende Arabische naam. Welkom in Marokko. Jalla!

studio culture vulturesNourredine de taxichauffeur stond buiten te wachten om mij naar Sefrou te brengen. Dat was zo geregeld door Jess van Culture Vultures, de dame die als local expert samen met Karmit onze trip zou begeleiden. Heerlijk om zo vlot van hier naar daar te reizen. Om de eerste indrukken van het land op te doen. Om stilaan te wennen aan de andere kleuren, het andere licht, de andere geuren. Ik was nog maar net uit mijn bed gestapt in België of ik stond plots in de studio van Culture Vultures in Sefrou 🙂 Zo voelde het. Ik maakte kennis met mijn mede-reisgenoten die net een siësta hadden gehouden en aan het volgende deel van het programma gingen beginnen. Was blij Karmit opnieuw te ontmoeten. Vergaapte me aan de mooie combinatie van tegels, de fijne meubels, de binnenplaats, de hoeveelheid wol en textiel voor allerlei projecten.

sefrou materiaalDeze week zou ook een week van Storytelling zijn, die van onszelf, die uit oude culturen, die van de mensen hier. Het eerste verhaal dat Karmit ons bracht ging over het onwaarschijnlijk kostbare zeezijde. Hoe het opduiken van zeezijde, het klaarmaken en het verwerken van generatie op generatie werd doorgegeven. Van moeder op dochter. En het hoofdpersonage in dit verhaal heette…. Ciara.
Nog nooit had ik deze naam gehoord tot nu, en het verbaasde me hoe mooie deze naam mijn vertrek en mijn aankomst in elkaar weefde. Van de ene Ciara naar de andere. Van België naar Marokko.
As Salam Alaykom.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s