Over een eekhoorn en springbalsemien

Ik ga op wandel en neem mee: een thermos thee, rijstwafels, nootjes, een homemade sapje, een schrijfboek en een leesboek. Regenlaarzen aan, regenjas aan – het is nu nog niet nodig, maar met al de regen die voorspeld is, kan je maar beter voorbereid zijn.

Bij de eerste stappen op het bospad voel ik hoe alles ‘ja’ zingt. Ik weet hoe belangrijk het voor mij is om tijd in de natuur door te brengen en hoe de dagelijkse beslommeringen mij daar van kunnen weerhouden. Maar kijk, vandaag heb ik mezelf hier gebracht, off we go.

Deze wandeling is één van mijn favoriete in de provincie Antwerpen: de Lovenhoek op de grens van Pulle en Vorselaar, in 2017 trouwens uitgeroepen tot wandeling van het jaar. De stilte en het alleen op pad zijn doen deugd. Op zich ben ik niet zo’n stapper, maar meer een ‘in de natuur zijn’-mens. Bestaat daar een woord voor? Of een werkwoord? Ik denk aan: naturen. Tijd doorbrengen in de natuur, verwijlen bij een bosrand, zitten naast een meertje, aan de voet van een eik liggen, zingen tussen de bomen, lezen in een bloemenveld. Dat is wat ik het liefste doe. Geen kilometers malen maar een beperkt gebied ontdekken en daar een tijdje zijn. De bomen in mij opnemen, dieren ontdekken, bloemen besnuffelen, de energie van de plek voelen.

In dat gebied staat een eik waar ik een speciale band mee heb. Het is als een vriend gaan bezoeken, even goedendag gaan zeggen, vertellen hoe het met me is, luisteren naar wat hij zegt. Zo zat ik gisteren tegen zijn stam wat voor me uit te kijken. Het wandelpad loopt achter mij, het is niet te zien, wel te horen. Een tijdje zit ik daar in stilte en kijk ik naar een soort afdakje of kamp dat voorgangers hier gemaakt hebben. Plots hoor ik een geluid dat ik niet meteen kan thuisbrengen. Geritsel, maar niet van mensenvoeten. Ik blijf voor me uitkijken en naar het geluid luisteren. Zo grappig wat voor scenario’s zich in mijn geest ontvouwen! Dan staan er plots dieren achter mij die helemaal niet meer leven of beesten die niet eens in dit bos voorkomen (zag jij al een tijger in Vorselaar?). Het geluid verplaatst zich traag maar stevig van rechts naar links achter de boom, ik draai mijn hoofd een kwartslag en zie een paard voorbij stappen, met een berijder zonder zadel, allebei super op hun gemak, zo mooi!
Mijn gedachten dwalen verder naar de boom, naar de andere bomen, naar het veld en in mijn gedachten is plots eekhoorn daar. Om een minuut later in levende lijve uit een kale dennenboom te schieten, zo’n 20 meter van mij vandaan. Pijlsnel en in rechte lijn snelt hij op mij af. Geamuseerd kijk ik naar zijn tocht, wat gaat hij doen als hij mij ziet? Rondom de eik liggen veel takken en bladeren en groeit wat laag struikgewas. De eekhoorn snel er in een rotvaart doorheen om dan met vier poten te remmen als hij op een meter van mij staat. Zijn oogjes strak op mij gericht, al zijn spieren gespannen.  We houden allebei onze adem in en wachten af wat de ander zal doen. Een intens moment van aanwezig zijn, van dit moment delen met een ander wezen, een mooie ontmoeting. Ik verdrink bijna in zijn oogjes en voel bewondering voor zijn samengebalde, krachtige energie. Dan zeg ik ‘Hallo’ en de eekhoorn schiet weg, rakelings langs mij en de boom. Haha, alsof de eekhoorn er gezellig zou komen bij zitten voor een gesprekje. Ik ben benieuwd hoe het verlopen was als ik gezwegen had, hoe lang dat moment van magie nog had kunnen duren.

eekhoorn.jpg
Dit beeldje maakte ik enkele maanden geleden.

Volgende pauze is op een houten bank tegenover een open gebied waar ik al eens een buizerd zag vliegen, vandaag geen geluk. Ik lees nog wat in Het Boek van Wijsheid, geschreven door Arun Gandhi, de kleinzoon van Mahatma Gandhi. Een absolute aanrader!
Tot de druppels beginnen te vallen, de zegening van water, het voedende water, het helende water. Rustig wandel ik verder, het is voorlopig regen waar je niet echt nat van wordt. Ik slalom tussen de bomen en er borrelen allerlei liederen in mij op. Zong jij al ooit in een bos? Het is één van de heerlijkste dingen om te doen. Het lijkt zelfs alsof de bomen blij zijn met zingende mensen die onder hun kruinen doorlopen.

Een eind verder vangt een geur mijn aandacht. Zo’n geur die op koriander lijkt, ik rook hem al op eerdere wandelingen. Wat zou dat kunnen zijn? Ik kijk rond, maar mijn ongeoefende blik kan niet benoemen wat ik zie. Hulp inroepen dan maar. Ik stuur een fotootje van de bloemen die hier in veelvoud staan te pronken door naar een vriendin. Maar ik vermoed niet dat zij het zijn, want als ik ze besnuffel ruik ik het niet sterker. Lien laat me weten dat het springbalsemien is en ik ben al blij met de naam alleen. Ze raadt me aan eens op een zaaddoosje te knijpen. Eerst gebeurt er niets, maar als ik dan een stevigere zaaddoos bespeur en die tussen mijn vingers hou, krullen de blaadjes van het doosje tot mijn verbazing super snel op en schieten de zaadjes alle kanten op. Wow, dit is leuk! Ik zoek andere, grote doosjes, alsof ik verwacht dat dit maar een keer zou lukken. Nee hoor, elke keer werkt het. Zoals bij een velletje bolletjesplastic waar je niet kan stoppen, kan ik niet stoppen om de springbalsemien te helpen verspreiden. En dan ruik ik aan mijn vingers en weet ik: het is toch de springbalsemien die voor deze geur zorgt! Wat een zalige ontdekking van de dag. Zulke onverwachte weetjes maken me blij.

springbalsemien

zaaddoos springbalsemien.jpg
Ik nam twee zaaddoosjes mee naar huis, ze zijn zo prachtig van vorm!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s