Spreek eens een onbekende aan

IMG_2912Je vindt ze overal: tips om je leven gelukkiger, eenvoudiger, meer in de flow te beleven. Onlangs las ik nog een lijstje en daar stond in: spreek eens een onbekende aan. Dat voelde voor mij niet echt als een tip, want het is iets dat ik vanzelf doe als ik op stap ben, contact maken met voorbijgangers, mensen naast me in het vliegtuig, enz.
Twee dagen later wandel ik langs de graven op een kerkhof. Dat doet me deugd want daar vind ik vaak ingrediënten waar ik al eens nood aan heb: rust en bomen. Onwillekeurig glijden mijn ogen over de teksten op de grafstenen. Hier ligt…. Hier rust… Vaak zijn het echtgenoten, vrouw van, moeke, grootvader enz. Allemaal rollen die we in ons leven hebben opgenomen. Er staat niet ‘bediende bij het OCMW’ of ‘kleuterjuf’. Het zijn rollen in de familiale sfeer. Dan zie ik een grafsteen met ‘Tante Jeanne’ erop. Dat raakt me. Die zou over mij kunnen gaan. Ik ben momenteel niet getrouwd en heb geen kinderen dus echtgenote of moeder zijn niet van toepassing. En het ziet er naar uit dat grootmoeder dat ook niet zal zijn. Tante Heidi, dat ben ik wel, maar zo noemen mijn neefje en nichtje me niet.
Wie zal er voor mijn graf zorgen? De vraag speelt door mijn hoofd. Het klinkt wellicht dramatischer dan hoe het voor mij voelt. Het is eerder een vaststelling, een interessante denkoefening. Want ik wil zo geen grafzerk. Strooi mij maar aan de voet van een boom uit met zicht op zee. Ofzoiets. En het is natuurlijk niet zo dat die familiale rollen je helemaal bepalen. Dochter, zus, tante. Check, die heb ik wel. Alles is relatief.  En toch: wie zou er voor mijn graf zorgen als ik zo’n zerk had? De vraag zoemt in mijn hoofd en ik wandel verder.

Iets verderop staat een oude man in lange jas een graf te poetsen. Niet even snel snel wat proper maken, nee, hij heeft een indrukwekkende rij van poetsproducten naast hem staan en is met een schuurborstel aan de slag. Hij doet zijn taak grondig. Zijn pet staat hem perfect en zijn oude, licht tranende ogen kijken me vriendelijk aan. We zeggen hallo en voor ik het weet ben ik in een gezellig gesprek verwikkeld. Blijkt zelfs dat we in het verleden naar eenzelfde Spaans dorpje op vakantie zijn gegaan. De hele tijd ben ik benieuwd of hij het graf van zijn vrouw aan het opblinken is. Maar ik vraag het niet. Hij heeft het ook over de slecht onderhouden weggetjes op het kerkhof. En dan zegt hij dat dit het graf is van een oude jeugdvriend. Een jongen die in 1958 gestorven is. Zijn liefde van toen heeft intussen ook iemand anders gevonden (gelukkig voor haar denk ik), zijn ouders zijn overleden en nu poetst hij het graf.
Ik glimlach.
Wat een mooie manier om antwoord te krijgen op mijn vraag. Je weet nooit uit welke onverwachte hoek zorgzaamheid kan opduiken. Ik voel me zoals het moment waarop de zon door de wolken breekt.
Spreek eens een onbekende aan.
Ik word daar gelukkig van.
Meestal toch.

2 thoughts on “Spreek eens een onbekende aan

  1. Héél schoon verhaal Heidi, blij mee.

    Wij bezochten de voorbije week het kerkhof met onze kleinkinderen.
    We zijn daar zeer basic aan de slag geweest.
    Veel praktische -soms ook grappige- vragen moesten beantwoord worden.

    We brachten veldboeketjes, die we eerder samen plukten, naar de graven van drie geliefden.
    Of vava (Luc was toen 14 jaar) weende wanneer zijn papa dood ging?

    Ja, je moet ergens beginnen …
    Ooit vertel ik hen hét verhaal van Heidi – zeker weten.

    Liked by 1 person

    1. Leen,
      Blij dat je het een mooi verhaal vindt.
      En zo mooi om veldboeketten bij het graf te gaan zetten met jullie kleinkinderen!
      Die gesprekken, ik kan me voorstellen dat die ook een blogje waard zijn 🙂

      liefs

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s