Drie witte parels

La Iguana is het eerste restaurantje waar ik mee naartoe genomen werd, op mijn eerste dag hier – wat nu al een eeuwigheid geleden lijkt. Het ligt op de invalsweg naar La Muela, naast een fabriek met grote cilindervormige constructies. Beetje bizarre plek dus, en dat merk je ook aan het interieur van het restaurant. Een vreemd hoopje willekeurig verzamelde meubelen staan wat ongemakkelijk naast elkaar in een rechthoekige zaal. Koloniale stijl vooral, met ook een bijzondere driehoekssofa, als je er in zit, kan je geen van de andere twee zien. Lijkt me eigenlijk eerder gepast in een stationshal ofzo. Maar door het feit dat het er zo’n rommelige stijl is, voel je je ook wel op je gemak. Alsof de inrichting wil zeggen: ‘Hier kan alles.’ Het lijkt een winkel, restaurant en woonkamer tegelijk.
Wat hier dan ook wel past is de kast met boeken in Spaans en Engels die je kan uitlenen. Of je kan er zelf eentje plaatsen en een ander boek meenemen. Handig voor mensen zoals ik die net dat boek in hun koffer hebben gepakt dat ze dan op reis eigenlijk niet willen lezen. Ik haal er een stuk of zes uit de kast die in het oog springen en maak mijn keuze. ‘Driving over lemons’ van Chris Stewart. Omdat de titel aanspreekt. Omdat het gaat over een koppel dat naar Andalusia verhuist. Omdat ik ‘Orgiva’ in de korte inhoud zie en denk: ‘dat is waar de vrienden wonen die ik binnenkort ga bezoeken.’

Ongeveer drie weken later ben ik op weg naar die vrienden en lees ik in het boek (ik ben een trage lezer de laatste tijd) over een dorpje Capileira. Het trekt mijn aandacht want de manier waarop hij erover schrijft, lokt me er naartoe. Maar verder laat ik het los, want ik ga in de eerste plaats de vrienden bezoeken en niet de streek.
Op de eerste ochtend van mijn bezoek stelt Nele voor om een wandeling te combineren met een bezoek aan mooie dorpjes. We vertrekken in Pampaneira. Daar is het lokale handelsproduct het gestreepte tapijt. In duizendvoud. Over alle balkonnetjes van alle winkeltjes hangen ze tentoongespreid. Het geeft het dorpje een karakteristiek uitzicht. Naast de sowieso al geweldige witte huisjes en kleine straatjes met scherpe bochten en gevels vol planten en bloemen. En kleine dorpspleintjes vol gezellige terrasjes en drinkbare waterbronnetjes. Ik laat er voor het gemak even de buslading Engelse toeristen tussenuit.
IMG_1799

Onze tocht zet zich te voet verder langs de vallei, we klimmen omhoog, weg van Pampaneira en krijgen zicht op de omliggende bergen. Adembenemend past bij dat soort uitzicht. Ik word een beetje verliefd op de hele fragiele bloemetjes die ons overal van de kant toewuiven. Witte kanten belletjes, het verbaast me dat ze geen geluid maken, dat ze niet zachtjes twinkelen in de wind.
Het paadje is klein, maar duidelijk te volgen en al snel komen we bij Bubion uit. Een dorpje van hetzelfde kaliber, maar iets minder toeristisch. Het pleintje met fontein aan de kerk is zelfs opvallend stil.

IMG_1806Voorbij Bubion vinden we een geschikte picknickplaats ‘con vista’.
IMG_1816.JPG

En zoals je wellicht al voelde aankomen, het laatste dorpje in de rij is Capileira. Het maakt me altijd blij als er plots zo’n leuke rode draad verschijnt zijn die de dagen aan elkaar lijkt te breien. Zonder dat ik er Nele over had gesproken brengt ze me net op die plek die vanuit het boek oplichtte voor mij. Onder de lindeboom drinken we een fris glas en we krijgen er een beetje trieste tapa bij. Een soort korrelig meel dat me aan couscous doet denken met licht gebakken groene paprika. Het ligt een beetje verloren op het bord vind ik. Blijkbaar is het een typisch gerecht van deze streek, dat vaak in de winter wordt gegeten en dat goedkoop is om te bereiden. Het doet me in elk geval weinig zin krijgen om ‘s winters terug te komen.
Dat kan uiteraard de pret niet drukken van deze heerlijke witte dorpjes tussen de bergen die elke dag opnieuw door nieuwsgierige wandelaars ontdekt worden. Ze worden niet voor niets de drie juwelen van de Alpujarra genoemd.

2 thoughts on “Drie witte parels

  1. Zo leuk geschreven Heidi!
    Al de fijne herinneringen van jouw verblijf hier bij ons komen opnieuw naar boven als ik je woorden lees. Bedankt voor al het moois dat je deelt!

    Like

    1. Ha Nele, leuk dat je’t gelezen hebt. Het is natuurlijk maar een fractie van alle mooie herinneringen die ik koester van mijn verblijf bij jullie. Dank dank en veel liefs

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s