Soorten levens

IMG_1147.JPGMensen leiden zovele soorten levens. Dat is natuurlijk een open deur intrappen, maar ik doe het lekker toch. Omdat het een deur is die altijd veel zichtbaarder is als je op reis bent. Je komt dan mensen tegen die andere keuzes gemaakt hebben. En natuurlijk hoor je maar een deeltje. Een samenvatting van een paar minuten maakt van elk leven een spannend verhaal zoals je het nooit zelf zou kunnen bedenken.

Of wat dacht je van de Franse dame die op een mooi stuk land in La Muela terechtkomt, met Spaanse man en kleine zoon die ze ‘mon lapin’ noemt – waar ik helemaal van smelt – en daar een prachtig klei-atelier opent. Waar ik gisteren voor de eerste keer met een draaitafel heb gewerkt, een stuk klei leerde centreren en ‘openen’. Mijn eerste gedraaide potje is een feit.

Of de super vriendelijke Alejandro, die houten constructies bouwt en ter plekke in zijn camper woont terwijl hij zijn eigen twee huizen een paar dorpen verder verhuurd. Zo’n soepelheid in woonplaats vind ik vernieuwend. En de manier om op die manier een extra inkomen te hebben ook.

Of de fotograaf die door een relatiebreuk met zijn geliefde in de ‘Elfen-Loft’ beland om te bekomen van zijn gebroken hart. Wat niet zo eenvoudig blijkt te zijn, omdat de vrouw in kwestie maar twee huizen verder woont. Hij is in elk geval zo gastvrij om mij het huis te tonen met de nodige uitleg erbij over het leem en de isolatie enzo en dat het in de winter toch minder prettig is. Maar dat de ronde muren en het ronde daklicht en de houten trapleuning waar je de boom nog in ziet inderdaad wel heel erg mooi zijn.

Of het koppel – zij uit Texas, hij uit Londen – dat ik ontmoet op een terrasje in het avondlijke Vejer. Ze verhuizen binnenkort naar New York en beginnen spontaan hun keuze verdedigen, want die was al gemaakt voor de huidige president er was. Ze zijn nu op nostalgie-trip in Andalucia omdat zij hier heel vroeger nog studeerde. Hun focus tijdens het reizen? Restaurants en lekker eten. Ze weten meestal al van tevoren wat ze waar gaan eten in welke stad. Wat maakt dat ik nu dus met een heleboel top-adresjes uit Sevilla rondloop.

En dan is er nog de Canadese man die een Spaanse schone ontmoette en zo hier belandde, gepassioneerd door dans-contact. Hij gaf één van de workshops tijdens het festival dat ik vorig weekend meedeed. Eén van zijn oefeningen op het strand ging als volgt: iemand ligt op de rug in het zand, de andere persoon zoekt stenen en legt die op het lichaam van degene die ligt, op verschillende plaatsen. Zo kreeg ik twee zware stenen op mijn liezen, op mijn bovenbenen, in mijn handpalmen, op mijn middenrif. Zelfs eentje op mijn mond – die was niet zo eenvoudig om te balanceren – en eentje op mijn voorhoofd. Die laatste gaf mij het gevoel van grote openheid, kalmte, helderheid. Ongelooflijk wat zo’n steen kan doen. Heerlijk ook om hun gewicht te voelen. Toen ik zelf stenen legde, dacht ik dat ik het best rustig aan deed. Maar terwijl ik lag dacht ik: kom, pak die zware jongens maar, want het doet deugd! En terwijl we daar met z’n allen zo op het strand lagen, beladen onder de stenen, werd iedereen heel kalm. Op den duur voelde ik de stenen zelfs niet meer, ze werden één met mijn lichaam. Dan kwam de uitnodiging om heel heel kalm te beginnen bewegen, van binnen uit. Geen bruuske, korte bewegingen, maar vloeiende, langzame bewegingen die geboren werden vanuit het verlangen om te bewegen. De begeleider vroeg om te letten op de stenen die je vergeten was dat die er lagen. En tot mijn verrassing was dat echt zo, plots voelde ik stenen van me afglijden waarvan ik niet meer wist dat die er lagen. Deze oefening maakte me heel vrolijk, en ik bedacht dat ik dit graag in mijn individuele behandelingen wil integreren.
Ik nodig jullie in elk geval uit om het zelf eens te ervaren. Misschien heb je niet de kans om het op een strand te doen, maar zoek je plekje uit en neem iemand mee die wel eens wat stenen op iemands lijf wil leggen.

Vele soorten levens dus. Zoals ook dat van mij, nu. Vorig jaar exact op deze dag, hield ik een ritueel over zelfliefde. Een soort van trouwerij met mezelf, met vier zalige vriendinnen als getuige. En nu een jaar later schrijf ik dit tekstje met zicht op de oceaan, vanuit een houten, ecologisch huis – nog niet het mijne, maar je weet maar nooit wat er nog op mijn pad zal komen. Een jaar vol verandering, groei, schoonheid, magie en dankbaarheid.
Nu, tijdens mijn nog net geen twee weken hier, voel ik me ook gezegend met de mooie ontmoetingen, het vlotte leven, de kansen die ik krijg.
En ik wens jullie evenveel zegeningen toe en vreugde in het hart om alles wat is.
Liefs.

One thought on “Soorten levens

  1. Heidi, wat fijn jou zo te lezen. Ik kan het me allemaal verbeelden zoals jij vertelt over al die intrigerende levens. Ook de ervaring met de stenen. Ga die zeker es doen & laten doen.
    Wat deze ‘reis’ met jou doet ook, klinkt verrijkende. Geniet verder. Dankjewel voor het delen!
    Groetjes, Siska

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s