En ze is ver-trok-ken

IMG_1134Ken je dat? Op tijd gaan slapen omdat je op tijd op moet, maar niets in je lichaam verraadt slaap. Wel lichte spanning, beetje onrust, een bepaalde alertheid. En toch kruip je in je bed, want je hoopt dat de slaap zal komen. Hij moet wel. Binnen een dikke vier uur moet je er weer uit. Dat was in dit geval 3u ‘s nachts. Heet dat dan nog opstaan, zo midden in de nacht? In letterlijke zin natuurlijk wel, want ik ben op mijn benen gaan staan. En ik heb bovendien geslapen. Je weet wel, zo’n slaap waarin je na een half uur even wakker wordt omdat je de wekker al verwacht. Een uurtje later nog eens. Toch is de slaap deze keer verkwikkend, ik droom zacht en met een vol hart. Als de wekker dan uiteindelijk gaat, klinkt die zo hard dat ik enorm schrik en totaal niet weet wat er gebeurt.
Het snooze-deel van mij drukt automatisch op de knop en draait zich nog eens om.
Het drama-deel van mij zegt: ‘En zo heeft ze dan haar vliegtuig gemist.’
Het wakkere deel van mij maakt zich los van de gezelligheid-tussen-de-lakens, staat op en gaat douchen.
Maar daarvoor nog eerst: ‘Een Grote Emotie’.
“Oh nee, dit is mijn laatste ochtend hier! Wanneer zal ik weer in dit heerlijk bed belanden? Kamer, ik zal je missen! Waarom moet ik weer zo nodig op avontuur?”
En ik denk aan Magellaan (Magalhaes in het Portugees): wat zou hij gemist hebben bij zijn vertrek op ontdekkingsreis? Zou hij überhaupt iets gemist hebben? Zijn misschien de travellers in hart en nieren van het soort dat anders in elkaar steekt? Ik ga er maar even van uit dat Magellaan ook aan zijn bed gedacht heeft. Dat is troostend.

Zes uur later landt het vliegtuig in Jerez de la Frontera. Prachtige naam hé. Heel mooie vlieghaven ook. Zo eenvoudig en charmant, alsof het gebouw er toevallig beland is. We moeten allemaal via de achterdeur uit het vliegtuig. Ik sta bovenaan de trap en ruik de lucht. Mijn lijf reageert. Ik ken deze geur. En dan sta ik met beide voeten op het tarmac. ‘Ik ben hier’, zegt een stille stem in mij en ik krijg tintelingen over mijn hele lichaam, prikjes van kop tot teen. ‘Ze is hier’, ruisen de bomen. ‘Ze is hier’, kwetteren de vogels. Naast de vlieghaven staat een merkwaardig bosje bomen. Ze trokken mijn aandacht reeds vanuit het vliegtuigraampje. Ze ontroeren me, roepen me, ik weet niet waarom. Misschien omdat de vorm van hun kruinen zo lijkt op in elkaar verweven suikerspinnen.  Een soort van groene tekenfilm-wolken die zachtjes wiegend een grote tevredenheid uitstralen. Ik krijg er geen genoeg van om naar te kijken en voel dat ze metgezellen gaan zijn op mijn reis. Ik wil graag meer over hen weten, hen leren kennen.
De stroom mensen stuwt me verder, naar de bagageband. En dan gaat alles snel.
Hop koffers mee, hop huurauto afhalen – een vinnige rode Polo – en hop – zonder gps – op weg naar La Muela.

Yep, ik – ben – ver – trok – ken en….. aangekomen!
(vrij naar: telefonneke, een spel waar ik vroeger gek op was)

 

6 thoughts on “En ze is ver-trok-ken

  1. en ik probeer mij hier te concentreren op mijn werk terwijl het enige dat ik na het lezen van je stukje wil doen, is een vliegtuigticket boeken en afkomen.
    Om naar die bomen te gaan kijken (en u te bezoeken, off course 🙂 )
    dus, effe mijn hoofd losrukken van Spanje nu, maar ik ben super blij dat ik me je mee mag via deze blog!

    Like

  2. In Brussel, op de kunstberg, wordt sinds gisteren, voor de duur van drie maanden, een city tree getest; een ‘hoogtechnologische’ boom!
    Wat zou het Spaans bosje bomen daarvan denken?

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s