Olé, naar Spanje!

IMG_0652

Ik vlieg naar Jerez de la Frontera op zondag 23 april, met een enkel ticket.

Wat ga jij daar doen? Hoe lang ga je daar blijven?

Euh….
Voorlopig meer vragen dan antwoorden. Soms vergis ik me immers en denk ik dat ik iets over mijn toekomst kan zeggen. Dan probeer ik op die vragen te antwoorden. En dan voel ik meteen hoe ontoereikend elke poging is. Ik kan immers op elk antwoord een aantal variaties bedenken. Elk plannetje dat ik maak in mijn hoofd kan door een eenvoudige gebeurtenis 90° draaien, of zelfs 180°.
Ik hou het liever open.

Hoe komt het dan dat je naar Spanje trekt?

Aha, daar kan ik wel wat over vertellen. Dat is namelijk gebeurd in Marokko.
Let op, ook over het verleden denk ik dat ik iets kan zeggen. Hoewel dat minstens even onzeker en gekleurd is. Lees het maar als mijn verhaal. Het verhaal van iemand die houdt van magie in haar leven. Die graag (stippel)lijnen trekt en verbindingen maakt. Maar waar is de start van een lijn? Waar kan je zeggen dat er iets begonnen is? Iets dat wellicht al lang in het duister aan het kiemen is en groeien voordat het zijn kopje opsteekt.

Omdat het handig is om een begin te hebben, start ik op een doordeweekse avond in februari 2016. Zo’n avond waarop ik aan het spelen ben op het internet, veel vensters staan open, ik klik van de ene pagina naar de andere en er gaan weer nieuwe werelden open. Heerlijk vind ik dat.
Op de site van de International School of Storytelling zie ik een workshop over de verhalen van de aarde. Dat trekt mijn aandacht. Ik klik door naar de site van Karmit, de lesgeefster zelf en kom uit op een woestijnreis, luisteren naar de verhalen van de Sahara. ‘Ja’ zegt alles in mij. Daar wil ik zijn. Deze vrouw wil ik ontmoeten.
De reis vertrekt een week later – te snel om alles geregeld te krijgen. Maar het zit in mijn hoofd opgeslagen voor volgend jaar, dan ben ik er bij!

En zo gaat het. Op 19 februari 2017 vertrek ik naar Marrakech om er twee dagen later aan te sluiten bij een kleine, Spaanssprekende groep. Via mail had Karmit enkele keren gecheckt of het echt geen probleem was dat deze reis in het Spaans zou zijn. Ik heb er alle vertrouwen in dat het wel zal lukken, met twee jaar avondschool zal ik wel een eind komen. En ik weet: hier wil ik bij zijn. Alsof ik gewoon iets volg dat al langer beslist is. (inderdaad, vorig jaar aan de computer was die keuze al gemaakt :-))

Vanaf avond één klikt de groep in elkaar. We gaan uit eten op Spaanse wijze. Dus niet elk zijn of haar eigen gerechtje, maar een paar gerechten voor de hele groep en delen maar. Gezellig. Zo zal het de rest van de reis gaan. Deze reis waarin we zowel innerlijk als uiterlijk elke dag een stap dichter bij de stilte komen – de woestijn. Doorheen het besneeuwde Atlasgebergte, met hagel en mist, langs de Kasbah El Caid in Tamnougalt, naar Café Tissardmine. Regen, een zandstorm, een dubbel regenboog, de natuurelementen versterkten het effect van dit magische land. (Ik had deze blog al moeten starten voor mijn Marokko reis :-))
Persoonlijke verhalen, bijzondere ervaringen en mooie ontmoetingen maken de groep nog hechter. Naar het einde toe komen de uitnodigingen. ‘Als je naar Sevilla komt, laat ik je de stad zien, ze is fantastisch.’ ‘Ik heb ook een kamer vrij voor jou, ik woon in een klein dorpje, je bent steeds welkom.’ ‘Mijn huis staat aan zee, het is energiezuinig, met veel glas en hout, er is plaats voor jou.’ De groep verwacht mij gewoon. Ik voel dat een ‘nee’ er niet in zit.
Andalusia heeft mij echter nooit erg getrokken, maar als dan Karmit vertelt dat ze enkele maanden in Engeland gaat lesgeven en dat haar huis vrij is en dat ik daar ook welkom ben, dan is er iets beginnen dagen, beginnen kriebelen.
Ik denk dat het een nieuwe ‘ja’ was, zoals die avond aan de computer.
Een ja op iets ouds. Een oud verlangen om eens een langere tijd in het buitenland te gaan wonen. Om kleine wortels te krijgen op een plekje waar alles nieuw is. Om daar te ervaren wie ik ben. Hoe doe je dat, wat doe je dan, welke dagelijkse ritueeltjes groeien daar, welke mensen ontmoet je, kan je het gezellig maken met jezelf?
Dat oude verlangen krijgt nu een rode loper aangeboden: kom maar, doe maar, alles steunt jou.

Dus ik ga voor onbepaalde tijd in het huis van Karmit wonen, vlakbij Vejer de la Frontera. En niet eens zo ver van Marokko 🙂
Over dat avontuur gaat deze blog. En ook over mijn voorbereidingen, mijn vragen, mijn angsten, mijn dromen en al de magie die overal doorheen geweven zit.
Met mijn Menna-bril leer ik die steeds beter zien.

Om deze ‘pilotpost’ af te sluiten, een mooie quote van Mooji voor jullie:
“Your mantra is thank you.
Don’t explain, don’t complain keep saying thank you.
Say thank you to existence.”

26 thoughts on “Olé, naar Spanje!

  1. Ik ben benieuwd om al je ervaringen te horen. Het Universum roept je, en je volgt, ferm!!
    Veel liefde en vertrouwen op je reis die het Leven is, hier en Nu, in het moment.
    Knuf knuf xxx ❤

    Like

  2. Alle geluk van de hele wereld wens ik je toe. Met grote bewondering voor je wil en lef om aan dit hoofdstuk te beginnen. Ik kan niet wachten om je verder te volgen. Dikke duim!

    Like

  3. Wat bijzonder al die uitnodigingen,de durf,het enthousiasme. En zo fijn om te lezen al dat mooi geschrevene.Het pad ligt open,de geschenken zijn overvloedig.Genieten dus,zondermeer! Enjoy!

    Like

  4. Amai Heidi, klinkt als a dream come true en nodigt wel heel erg uit om zelf ook op zoek te gaan, je enthousiasme is enorm en enorm aanstekelijk! Geniet ervan – ik ben superbenieuwd naar al je avonturen!

    Like

  5. Lieve Heidi,

    Wat heerlijk dat je dit gaat doen !! Pure magie, doet me denken aan mijn eigen ervaringen met langere verblijven in Greece 😊. Ik wens je heel veel vertrouwen en overgave, het is ongelooflijk wat er dan op je weg komt!! Dikke kus 😘
    Christine

    Like

  6. Hey ik ga zeker meereizen met je, en ik ben curieus naar al je kleine en grote avonturen en vooral hoe je die in ‘verhaal en beeld’ gaat brengen…meereizen met jouw gedachten en beleving is een beetje in jou hoofd kijken en meereizen…sterk en tof dat je dat wil delen..geniet er vooral van dan doe ik dat ook..liefs

    Like

  7. Beste Heidi

    Te lang geleden alweer maar ik blijf wat volgen via Facebook. En nu een nieuw avontuur. ..ben benieuwd om je ervaringen te lezen!
    Lieve groeten
    Ariane

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s